சொல்ல மறந்த காதல் - சிறுகதை

"இந்த கதை மற்றும் கதையில் வரும் கதாபாத்திரம் முழுக்க முழுக்க கற்பனையே, யார் மனதையும் புண்படுத்த அல்ல"

இடம் : வாக்கோ(Växjö) தொடர்வண்டி நிலையம்
நாள் : நேற்று முன்தினம்
நேரம் : வெண்பனி போர்வையில் உள்ள ஓட்டையின் வழியே மெல்ல மெல்ல சூரிய கதிர்கள் எட்டிப்பார்த்துக் கொண்டு இருந்த காலை நேரம்

குளிர் தன் உக்கிரத்தை -15 டிகிரி மூலம் காண்பித்து வரும் அதே வேளையிலும் பரபரப்பாக எப்போதும் மக்கள் சென்று வந்து கொண்டிருந்த காலை வேளை அது, தன் வழித் தடங்களை மறைத்து இருந்த பனி குவியல்களை இரண்டு புறங்களும் வாரி இறைத்தப்படி தொடர்வண்டி நிலையத்துள் தன் வேகத்தை சிறிது சிறிதாக குறைத்து உள்ளே நுழைந்தது ஸ்வீடனின் அதிவேக "Intercity" தொடர்வண்டி. அதில் இருந்து இறங்கிய சிலருள் ஒருவனாக தனது மடிகணினி பையுடுன் நெடுமாறன் இறங்கினான். நெடுமாறன், தற்போது போரஸ்(Borås) பல்கலைக்கழகத்தில் தான் பயிலும் மேற்படிப்பு போதாதென்று மேற்கொண்டு வாக்கோ(Växjö) பல்கலைக்கழகத்தில் விண்ணப்பித்து கிடைத்த மற்றுமொரு மேற்படிபிற்காக தன்னை பதிவு செய்து கொள்வதற்காக இப்பொழுது இங்கு வந்து உள்ளான். இறங்கியவுடன் தான் அணிந்து இருக்கும் குளிராடைகளையும் தாண்டி குளிர் தன்னை மெல்ல மெல்ல நடுங்க வைக்க தொடங்குவது அறிந்து கொண்ட நெடுமாறன் அங்கு உள்ள ஓய்வறையில் தன் நண்பன் அசோகிற்காக காத்திருக்க சென்றான். அசோக், இவனுடன் பள்ளியிலிருந்து ஒன்றாக பயின்று வரும் நண்பன், அவனின் உதவியால் தான் ஸ்வீடனின் இலவச கல்வி பற்றி அறிந்து இங்கு வந்து தற்போது போரஸ்(Borås) பல்கலைக்கழகத்தில் பயின்று வருகிறான். நெடுமாறன் கல்வி பயின்று முடித்து தன் தாய்நாட்டில் வேலைத்தேடி வீணாக்கிய அதே நேரத்தில் அசோக் இங்கு வந்து ஒரு வருட கல்வியை முடித்து விட்டான்.



பொதுவாக ஸ்வீடனில் எந்த தொடர்வண்டி நிலையத்திலும் ரயில் வரும் 15 நிமிடமும் சென்ற 15 நிமிடமும் தான் மக்கள் கூட்டம் இருக்கும், அதேப்போன்று, ரயில் ஒரு நிமிடம் கூட தாமதமாக வருவதோ செல்வதோ பெரும்பாலும் நடக்காத ஒன்று. ஆகையால் இவன் இன்று சரியான நேரம் வந்த ரயிலில் வந்திறங்கி காத்திருக்கும் பொழுது, நேரம் சிறிது சிறிதாக கடக்க ஒவொருவராக குறைந்து நெடுமாறன் மட்டும் தனியாக தொடர்வண்டிநிலைய ஒய்வரையில் காத்துக் கொண்டு இருந்தான். அப்பொழுது அவன் கைபேசிக்கு வந்த குறுந்தகவலில், நான் வர்ற கொஞ்ச நேரம் ஆகும், இப்போதான் வீட்டில் இருந்து புறப்பட்டு உள்ளேன் என்று அசோக் தெரிவிக்க, தன் மடிகணினி பைலிருந்து தனது "MP3-PLAYER" எடுத்து இளையராஜாவின் காதல் பாடல்களை கேட்டு ரசித்து கொண்டபடி தன் எதிர் இருந்த பேருந்து நிலையத்தை கண்ணாடியின் வழியாக அசோக் வரவிற்காகக் காத்துக் கொண்டு இருந்தான்.



அப்பொழுது அங்கு பேருந்தில் செல்ல வந்திருந்த ஒரு காதல் ஜோடிகள் தங்கள் பிரிவை தெரிவிக்கும் வகையில் உதட்டோடு உதடாக முத்ததை பரிமாறி கொள்வதை பார்த்தவுடன் இவனின் பழைய ஒருதலை காதல் நினைவுகள் இவனின் உள்ளத்தில் பறந்தோடியது. இவன் இளநிலைக் கல்வியை கல்லூரியில் பயின்று வரும் காலங்களில் இவனுடன் பயின்ற சில அழகான பெண்களில் காயத்ரியும் ஒருத்தி. பல முறை முயற்சி செய்தும் தனக்கு அப்பொழுது தைரியம் இல்லாமையாலும் தன் பொருளாதார நிலையாலும் கடைசி வரை தன் காதலை அவளிடம் இவன் தெரிவிக்கவில்லை. அதை இன்று நினைத்தும் பெரிதும் வருந்தும் இவன், தற்போது ஸ்வீடன் வாழ்க்கை தனக்கு தந்த தைரியமும் பகுதிநேர வேலையில் கிடைத்த நல்ல பொருளாதார சூழ்நிலையாலும் தன் மேல்படிப்பை முடித்து தாயகம் செல்லும் பொழுது அவளை கண்டிப்பாக தேடி பிடித்து அவளையே திருமணம் செய்து கொள்ள வேண்டும் என்பதில் குறியாக உள்ளான்.

சிறிது நேரத்தில் மீண்டும் அவன் கைபேசிக்கு வந்த குறுந்தகவலில் "நீ எங்கடா இருக்க, நான் ரயில்வே ஸ்டேஷன் வாசலில் வெயிட் பண்றேன்" என்ற செய்தி அசோகிடமிருந்து வர, இவனும் அங்கு அவனை பார்க்க சென்றான். அங்கு அசோக், டேய் மாறா நான் இங்க இருக்கேன்னு நெடுமாறனை சத்தம்போட்டு அழைக்க இரு நண்பர்களும் தங்களின் பலநாள் பிரிவை வெளிபடுத்தும் வகையில் கட்டியணைத்துக் கொண்டனர்.

பின்னர், ஏன்டா உன்னை எப்ப வர சொன்னா இப்போ வர, ரயிலு இங்க வந்து போயி எவ்ளோ நேரம் ஆச்சு தெரியுமா என்று நெடுமாறன் அசோகிடம் கேட்க. அதற்கு அவன் இல்லடா அலாரம் வெச்சு தான் துங்கினேன் ஆனா நல்லா துங்கிட்டேன், சரி அப்புறம் எப்புடி இருக்க, எதாச்சும் பொண்ணு இங்க வந்த அப்புறம் உசார் பண்ணியா என்று அசோக் கேட்க. இல்லடா நம்ம ஊருக்கு போயி நம்ம ஊர் பொண்ணையே பார்த்து கல்யாணம் பண்ணிக்க வேண்டியதுதான், இவங்க கலாச்சாரம் நமக்கு ஒத்து வராது சாமி, சரி இப்போ எப்படி உங்க வீட்டுக்கு போறது என்று நெடுமாறன் கேட்டு முடிக்க. அதற்கு அசோக் இதோ இந்த பஸ்ல தான் என்று தான் வந்த பேருந்தை காண்பித்தான். பிறகு இருவரும் பேருந்து ஏறி சில நேர பயணதிற்கு பிறகு அசோக் தங்கி இருக்கும் விடு இருக்கும் இடத்திற்கு வந்து சேர்ந்தனர். பேருந்தில் இருந்து இருவரும் இறங்கிய பின் பேருந்து அங்கு இருந்து செல்ல, எதிர் புறம் உள்ள அமைதியான பனிப்படர்ந்த காட்டுவழியில் இருவரும் பேசிக்கொண்டு நடக்க தொடங்கினர்.



சரி இப்போ உன் விட்டுக்கு போலாமா இல்ல நேரா கல்லூரி போயிடலாமா என்று நெடுமாறன் கேட்க, இல்லடா வீட்ல இருந்து அஞ்சு நிமிஷத்தில கல்லூரி போயிடலாம் அதனால முதல என் வீட்டுக்கு போயி சாப்டுட்டு அப்புறம் கல்லூரி போலாம், அப்படியே அறிமுக வகுப்பெல்லாம் முடிச்சுட்டு வீட்டுக்கு சாந்திரம் வந்துடு என்று அசோக் பதில் அளித்தான். அதன்பின் ஸ்வீடன் முழுக்க ஒரே மாதிரி தாண்டா இருக்குனு நெடுமாறன் சொல்ல, அப்படி சொல்லாத வாக்கோ ஸ்வீடன்லயே அழகான இடம், கல்லூரி சுற்றி ஏரியும் ஏரியை ஒட்டியப்படி சின்ன அரண்மனையும் பெரிய கல்லூரி வளாகமும் எனக்கு தெரிஞ்சு வேற எங்கயும் இல்லன்னு சொல்லி உங்க போரஸ் எப்புடின்னு அசோக் கேட்க, அதற்கு நெடுமாறன் ரொம்ப பெரிய கல்லூரி வளாகம் இல்லைனாலும் ஊர் செம்ம அழகு என்று தான் வாழும் பகுதியை விட்டுகொடுக்காமல் பேசி முடித்தான். பிறகு சரிடா ரொம்ப நேரமா நடக்கிறோமே எப்போ உன் வீடு வருமுன்னு நெடுமாறன் கேட்க, இதோ அங்க தெரியுது பார் அது தான் நானும் என் நண்பர்களும் சேர்ந்து தங்கி இருக்கற வீடுன்னு அசோக் சற்றுத்தொலைவில் இருந்த வீட்டைக் காண்பிக்க. இதே மாதிரி தாண்டா எங்க வீடும் போரசில் இருக்கும்னு நெடுமாறன் சொல்லி முடித்து இருவரும் அசோக் வீட்டிற்குள் நுழைந்தனர்.



விட்டிற்குள் நுழைந்த பின்னர், என்னடா வீட்ல யாருமே இல்ல எல்லாரும் எங்க போய்ட்டாங்க என்று நெடுமாறன் கேட்க, இணைக்கு ஒரு பரீட்சை இருக்கு அதுனால எல்லாரும் கல்லூரிக்கு போயி இருகாங்க,எனக்கும் மதியம் தேர்வு இருக்கு நானும் மதியம் தேர்வுக்கு போகணும், நீ சாந்திரம் வரும் போது இருப்பாங்கனு சொல்லிவிட்டு சரி வேகமா சாப்டுட்டு பொறப்படு இல்லனா நேரம் ஆகிட்டா அதுக்கு வேற அப்புறம் அலையணும் என்று சொல்லிவிட்டு தனது "Facebook" பக்கத்தைப் பார்க்க அசோக் சென்றுவிட நெடுமாறனோ நேரத்தை பார்த்தபடி தனது உணவை வேகமாக முடித்துவிட்டு அசோக்கை கல்லூரிக்கு அழைத்தான். அதன் பின்னர் அசோகும் நெடுமாறனும் கல்லூரிக்கு நெடுமாறனின் மேற்படிப்பை பதிவு செய்ய புறப்பட்டனர். சிறிது நேரம் நடந்து சென்ற பின்னர், அசோக் திடிர் என்று நெடுமாறனிடம் இது தான் அப்பொழுது கூறிய சின்ன அரண்மனை என்று தன் கல்லூரிக்கு அருகில் ஏரியை ஓட்டியபடி இருக்கும் பழைய அரண்மனை ஒன்றை காண்பித்தான். அதை பார்த்த நெடுமாறன், டேய் உண்மையிலேயே அழகா இருக்குடா என்று ஒரு நிமிடம் மலைத்து நின்று வேடிக்கை பார்த்தான். அதன் பின் சிறிது தொலைவில் கல்லூரி நெருங்கிய போது, அசோக் நெடுமாறனிடம் குளிர்காலத்தில் இருகிறதவிட கோடையில் இன்னும் கல்லூரி அழகா இருக்கும்னு சொல்லி கல்லூரி வளாகத்தில் இருவரும் நுழைந்தனர்.



அதோ அங்க நிக்கிற எல்லாரும் அவங்கவுங்க படிப்பை பதிவு செய்ய தான் நிக்கிறாங்க, நீயும் போய் அவங்களோடு நின்னு பதிவு பண்ணிட்டு அப்படியே அறிமுக வகுப்புல கலந்துக்கோ என்றான் அசோக். அதை தொடர்ந்து, சரிடா என் தேர்வுக்கு மணியாச்சு இப்போ நான் கெளம்புறேன், எல்லாம் முடிச்சுட்டு எனக்கு ஒரு "S.M.S" அனுப்பிடு, நான் இங்க இருக்கற கணினி அறைக்கு என்னோட தேர்வை முடிச்சுட்டு வந்துடுறேன், அப்புறம் நீயும் என்னோட மற்ற நண்பர்களோடு ஊர் சுற்றிபார்போம் என்று சொல்லிவிட்டு தனது தேர்வுக்கு அசோக் கிளம்பினான். அதன்படியே நெடுமாறனும் போயி வரிசையில் தன் படிப்பை பதிவு செய்ய நின்று தன் படிப்பில் தன்னை பதிவு செய்து முடித்து விட்டு அறிமுக வகுப்பு எங்கு நடக்கிறது என்று கேட்டறிந்து அங்கு முனைந்தான். அங்கு அறிமுக வகுப்பு மாலை நான்கு மணி என்று தெரிவிக்க, சரி கல்லூரியை சுற்றி பார்போம் என்று கிளம்ப துரத்தில் இருந்து ஒரு பெண் குரல் நெடுமாறன் என்று அழைக்க, அந்த குரல் வரும் பக்கத்தில் அவனுக்கு இன்ப அதிரிச்சியாக காயத்ரி நின்று கொண்டிருந்தாள். இவன் ஒரு நிமிடம் என்ன நடக்கிறது என்று தெரியாமல் அப்படியே மலைத்து நிற்க, காயத்ரி அருகில் வந்து, டேய் நெடுமாறா இங்க என்ன பண்ணுற, நீயும் இங்கதான் படிக்கிறியா என்று விசாரிக்க, நெடுமாறன் அதற்கு, இல்ல இல்ல இணைக்கு தான் பதிவு பண்ண வந்து இருக்றேன், இதுக்கு முன்னாடி நான் போரசில் படிச்சுட்டு இருந்தேன்னு சொல்லிவிட்டு, நீ எப்போ ஸ்வீடன் வந்த சொல்லவே இல்லன்னு கேட்க. அதற்கு அவள் நான் நேத்து காலைல தான் வந்தேன், இங்க இப்போ தான் படிக்க இடம் கெடச்சது, உன்னை இங்க பார்பேன்னு உண்மையா நினைக்கவே இல்லை தெரியுமா என்று தன் ஆச்சிரியத்தை வெளிபடுத்தினால். மேலும் நீ என்ன இங்க படிக்கிரனு கேட்க அதுக்கு எனக்கு இங்க "Industrial bio-technology" படிக்க இடம் கெடைச்சு இருக்குனு அவன் சொல்லி முடிக்க செரியாபோச்சி நானும் அத படிகத்தான் இங்க வந்து இருக்கேன், சரி பதிவு செய்தாச்சா என்று கேட்க இப்போதான் முடிச்சுட்டேன், நீ அப்படினு கேட்க, அவளும் இப்போதான் முடிச்சேன் என்று சொல்லி முடித்தாள்.

சரி இந்த முறை தவற விட கூடாதுனு நெனச்ச நெடுமாறன் மேலும் பேச்சு கொடுத்து எப்படியாவது இந்த முறை தன் பல நாள் காதலை வெளிபடுத்த நினைத்தான். அதன் தொடக்கமாக சரி இங்க யாரோட வந்து இருக்க, படிச்சு முடிச்சுட்டு இவ்ளோ நாள் என்ன பண்ணணு இவன் கேட்க, அதற்கு அவள் உனக்கு விஷயம் தெரியாதா எனக்கு போன வருஷம் கல்யாணம் நடந்துச்சு, என் கணவர் இங்க எரிக்சன் நிறுவனத்தில பணிப்புரிஞ்சுவறார், இப்போ தான் எனக்கு குடியுரிமை கெடச்சது சரி அப்படியே இங்க படிக்கலாம்னு தான் இந்த படிப்பை தேர்வு செய்தேன் என்று சொல்லி முடித்து நெடுமாறனின் காதல் கதைக்கு முற்று போட்டு முடித்தாள். அதை கேட்ட நெடுமாறன் தனது ஒருதலை காதலை தனது மனதிலேயே புதைத்து விட்டு மேற்கொண்டு பேச ஆரம்பித்தான். கடைசி வரை நெடுமாறனின் காதல் சொல்ல மறந்த காதலாகவே முடிந்தது....

இந்த சிறுகதை உங்களுக்கு பிடித்து இருந்தால், மறக்காமல் இன்ட்லி மற்றும் தமிழ் மணமில் உங்கள் வோட்டை போடுங்கள். மேலும் உங்கள் கருத்துகளை பின்னூட்டத்தில் தெரிவிக்கவும்...